فهرست مطالب
دوپامین چیست؟ دوپامین، یکی از معروفترین مواد شیمیایی مغز است و این ماده به دلیل نقشی که به عنوان ماده شیمیایی «شادی اور» یا مرتبط با اعتیاد دارد، مورد توجه بسیار واقع شده است.فراتر از این موارد، نقش بسزایی ایفا می کند و نقش مهمی در میزبانی شرایط پزشکی از جمله اعتیاد، اسکیزوفرنی و بیماری پارکینسون دارد.
بطور کلی، محققان، موضوعات بسیاری را در مورد عملکرد و شیمی مغز مطرح کرده اند و به بیان چگونگی عملکرد مواد شیمیایی خاص پرداخته اند، درک آنها در مورد این ماده شیمیایی مهم به سرعت افزایش یافته است. این بدان معناست که تشخیص و درمان بیماریهای مرتبط با دوپامین طی زمان بهتر می شود. با انتخاب کلینیک همراه باشید
برای مشاوره افسردگی به این لینک مراجعه کنید
دوپامین (Dopamine) چیست؟
مواد شیمیایی مغز مانند دوپامین، انتقال دهنده های عصبی نامیده می شوند. این کلمه توصیف کننده عملکرد آنها می باشد- آنها پیام های شیمیایی را بین نورون ها (سلول های مغز و عصبی) منتقل می کنند. دوپامین، یک هورمون است. هر انتقال دهنده عصبی عملکردهای مختلفی دارد و بر قسمت های مختلف مغز تأثیر می گذارد. انتقال دهنده ها، به انجام کارهای مختلفی در مناطق مختلف می پردازند. به عنوان مثال، در مراکز حرکتی مغز، دوپامین با حرکت سروکار دارد و در حوزه های یادگیری با توجه، سروکار دارد.
بمنظور انتقال پیام ها از طریق سیستم عصبی، انتقال دهنده عصبی به گیرنده ای متصل می شود که به طور خاص برای آن ساخته شده است و مانند کلیدی در قفل می لغزد. دوپامین فقط با نورون هایی که گیرنده های دوپامینی دارند برهم کنش دارند. هنگامی که عملکرد انتقال دهنده عصبی مختل می شود، منجر به علائمی می شود که با نقش طبیعی آن مرتبط است که با نام عدم تنظیم ناقل عصبی شناخته می شود.
ممکن است چیزهایی در مورد « سطوح پایین » یا « سطوح بالای » دوپامین و سایر انتقال دهنده های عصبی شنیده یا خوانده باشید، اما در بسیاری از موارد ، متخصصان مطمئن نیستند که آیا علائم ناشی از موارد ذیل است یا خیر :
- سطوح غیر طبیعی دوپامین همراه با تولید بیش از حد یا بسیار کم انتقال دهنده عصبی
- حساسیت غیر طبیعی گیرنده ، به این معنی که «قفل های» روی نورون ها پاسخ درستی به دوپامین به عنوان “کلید” نشان نمی دهند.
- گیرنده های بسیار اندک ، به این معنا که دوپامین با نورونهای کمتری برهم کنش دارد
- گیرنده های بیشتر، به این معنا که دوپامین با نورونهای بیشتری برهم کنش دارد.
طبق مطالعه ای که در سال 2020 منتشر شد، به نظر می رسد مناطقی از مغز که بیش از همه تحت تأثیر دوپامین قرار می گیرند، قشر حرکتی و قشر جزیره ای (که اینسولا نیز نامیده می شود) هستند. قشر حرکتی با حرکت سروکار دارد. قشر جزیره ای برای هموستاز مهم است، با نحوه حفظ دمای مناسب بدن شما سروکار دارد، سیگنال گرسنگی را صادر می کند، ضربان قلب و تنفس را تنظیم می کند و به طور کلی سبب اجرای کارها در پارامترهای درست می شود
ارتباط دوپامین (Dopamine) با نوراپی نفرین چیست
دوپامین رابطه نزدیکی با انتقال دهنده عصبی نوراپی نفرین دارد. بدن شما نوراپی نفرین و دوپامین را از برخی مواد شیمیایی مشابه تولید می کند، به نظر می رسد که آنها به برخی از گیرنده های مشابه متصل می شوند و برای انجام بسیاری از عملکردها با هم کار می کنند.
دوپامین چه می کند
اعتقاد بر این است که دوپامین در بسیاری از عملکردهای مهم بدن شما نقش دارد، به ویژه آنهایی که با عملکرد ذهنی، پاسخ عاطفی و واکنش های فیزیکی سروکار دارند.
این عملکردها عبارتند از :
- رفتارهایی که شامل انگیزه، جریمه و پاداش هستند
- عملکردهای شناختی شامل توجه، یادگیری و حافظه کاری (کوتاه مدت)
- حرکت داوطلبانه
- پردازش درد
- خواب و رویا پردازی
- تنظیم خلق و خوی
در حالی که دوپامین بطور عامیانه به عنوان ماده شیمیایی شناخته شده است که سبب ایجاد شادی می شود، در درجه اول ایجاد شادی را به روشهایی که شامل پاداش و انگیزه است ، انجام می دهد. به عنوان مثال، وقتی بستنی مورد علاقه خود را میچشید، دوپامین افزایش مییابد و شادی آفرینی می نمایدو به شما انگیزه چشیدن طعمی دیگر را می دهد. حتی پیش بینی پاداش ،میزان فعالیت دوپامین در مغز شما را افزایش می دهد.
سطح پایین دوپامین چیست
فعالیت کم دوپامین سبب بروز اثرات جسمانی، شناختی (تفکری) و احساسی متفاوتی می شود. علائم بیماریهای مختلف بسته به ناحیه ای از مغز که در آنجا فعالیت دوپامین وجود ندارد، متفاوت است.
علائم فعالیت ناکافی دوپامین عبارتند از:
- عضلات سفت و سخت که سبب احساس سفت شدن و درد می شوند
- لرزش
- گرفتگی یا اسپاسم عضلانی
- کاهش تعادل و هماهنگی
- شیوه راه رفتن مشخص (الگوی راه رفتن) که اغلب شامل گام های کوچک و کوتاه برداشتن است
- اختلال در مهارتهای حرکتی (مانند برداشتن یک مداد یا نخ کردن سوزن است)
- یبوست
- مشکل در خوردن و بلع غذا
- اختلال شناختی (مه گرفتگی مغز)
- مشکلات تمرکز توجه
- خستگی
- کمبود انرژی
- حرکت یا گفتار آهسته
- نوسانات خلقی
- کم میلی جنسی
اگر دچار چند مورد از این علائم می باشید، ممکن است حتی متوجه نشده باشید که همه این علائم به هم ارتباط دارند. همه علائم خود را به اطلاع خدمات دهنده مراقبت های بهداشتی برسانید تا بیماریتان به درستی تشخیص داده شود و تحت درمان قرار گیرید.
سطح دوپامین بالا چیست
سطوح بالای دوپامین و فعالیت بیش از حد دوپامین در مغز ،عاملی ناتوان کننده محسوب می شود.
فعالیت بالای دوپامین با موارد زیر مرتبط است:
- اضطراب
- انرژی بیش از حد یا شیدایی
- افزایش احساس استرس
- میل جنسی بالا
- بی خوابی
- پرخاشگری
- توهمات
در صورت مشاهده هر یک از این علائم، به خصوص اگر دچار برخی از علائم جدی تر مانند توهم و پرخاشگری هستید، حتما با پزشک خود صحبت کنید.
دوپینگ آکادمیک
تأثیر دوپامین بر یادگیری، برخی از دانشآموزان دبیرستانی و دانشگاهی را به مصرف داروهای تقویتکننده دوپامین سوق داده است، به این امید که عملکرد بهتری در آزمونها داشته باشند. عملکرد این روش به اثبات نرسیده است و به دلیل بسیاری از عوارض جانبی بالقوه خطرناک، مصرف آنها از سوی ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی منع شده است.
نحوه افزایش طبیعی دوپامین چیست
کاربرد شیوه های زندگی سالم ، یکی از ساده ترین راه های افزایش طبیعی سطح دوپامین می باشد. ورزش، ماساژ، مدیتیشن، باغبانی، مطالعه یا حتی بازی با حیوان خانگی به افزایش سطح دوپامین کمک می کند. خواب منظم و با کیفیت نیز به متعادل نگه داشتن سطح دوپامین کمک می کند. بنیاد ملی خواب 7 تا 9 ساعت خواب شبانه و رعایت بهداشت خواب را توصیه می کند. ما نیز می توانیم به طور طبیعی سطح دوپامین را با موارد زیر افزایش دهیم:
- گوش دادن به موسیقی. مطالعه ای کوچک به بررسی اثرات موسیقی بر دوپامین پرداخته است و به این نتیجه دست یافته است که افرادی که به آهنگهای سازی گوش میدادند و این آهنگها سبب واکنش عاطفی در آنها می شود به افزایش 9 درصدی سطح دوپامین مغز دست یافتند.
- حفظ رژیم غذایی سالم. غذاهای غنی از تیروزین مانند بادام، تخم مرغ، ماهی و مرغ به طور خاصی برای افزایش سطح دوپامین مفید هستند.
- گذراندن زمان بیشتری در خارج از منزل. بطور پیوسته علم در صدد نشان دادن این امر است که در معرض گیری پایین با نور خورشید سبب کاهش سطوح انتقال دهنده های عصبی تقویت کننده خلق و خو از جمله دوپامین می شود.
در عین حال، افزایش در معرض گیری با نور خورشید به افزایش سطوح دوپامین کمک می کند.
البته مواد اعتیاد آور تا حد زیادی بر سطح دوپامین ما تأثیر می گذارند. اگر با اعتیاد دست و پنجه نرم می کنید، مغز تان به یک دوره زمانی «بازنشانی» نیاز دارد تا بطور طبیعی، دوپامین تولید نماید.
بیماریهای مرتبط با دوپامین (Dopamine)
اکثر بیماریها ریشه در مشکلات دوپامین دارند. برخی از این بیماریها ،روانشناختی و برخی دیگر در زمره بیماریهای فیزیولوژیکی قرار گرفتند و برخی دیگر نیز احتمالاً ترکیبی از این دو هستند. صرف نظر از نحوه دسته بندی بیماری، شامل ناهنجاری های بسیار واقعی در عملکرد مغز نیز می شود.
بیماریهای روانی مرتبط با دوپامین عبارتند از:
- اعتیاد
- اسکیزوفرنی
- افسردگی
- اختلال دوقطبی
- اختلال کم توجهی / بیش فعالی
- اختلال وسواس فکری – عملی
- اختلال پرخوری
اختلالات حرکتی شامل دوپامین عبارتند از :
- بیماری پارکینسون و سایر سندرم های پارکینسون
- بیماری هانتینگتون
- سندرم پای بی قرار
برخی از بیماریهای طبقه بندی شده در دسته سندرم های حساسیت مرکزی که شامل اختلال در تنظیم دوپامین هستند عبارتند از:
- فیبرومیالژیا
- سندرم خستگی مزمن
رابطه دوپامین با مصرف مواد چیست
دپارتمان ژنتیک دانشگاه یوتا بیان می دارد که: «کلیه داروهای اعتیاد آور بر مسیرهای مغزی که شامل پاداش است، یعنی سیستم دوپامین در مسیر پاداش تاثیر می گذارند.» تاثیری که مواد مخدر و الکل بر مرکز پاداش طبیعی دارند شدیدتر از موارد به طور طبیعی یافت شده در بدن است. به گفته محققان دانشگاه، تحریک بیش از حد ممکن است«پاسخ مغز به پاداشهای طبیعی را کاهش می دهد» و ممکن است منجر به عدم توانایی فرد جهت لدت بردن از موضوعی شود، مگر اینکه با مصرف مواد سبب تحریک شادی خویش شود.
از آنجایی که دوپامین ماده شیمیایی است که ما را به جستجوی تجربیات مثبت و اجتناب از تجربیات منفی سوق می دهد، زمانی که سیستم پاداش آسیب می بیند، الگوهای رفتاری انسان تغییر می کند تا موقعیت ها و مواد مضر به عنوان وسیله لذت جستجو شود.
رفتن از حالت دوپامین پایین به حالت دوپامین بالا به دلیل استفاده از داروهای غیرقانونی، نمونه ای از نحوه آسیب فرد به عملکرد شناختی خود است. اگرچه مصرف مواد مخدر، مضر است، اما مغز به عنوان منبع لذت می داند و به دنبال متوقف کردن این رفتار نیست. اکنون، ذهن فرد مصرف مواد مخدر را تجربه ای لذت بخش می داند، حتی اگر انتخابی غیرمنطقی برای سلامت کلی او باشد.
هنگامی که سیستم پاداش آسیب می بیند، مغز بسیاری از تجربیات منفی را به عنوان تجربیات مثبت می بیند. این وضعیت نه تنها در مورد مصرف مواد مخدر بلکه در موقعیت هایی مانند رابطه ناسالم نیز صادق است، که فرد یبدون توجه به آزاردهنده بودن رابطه اش با فردی دیگر، در رابطه باقی می ماند. اگرچه واقعیت تعامل با این شخص آسیب زا می باشد، اما مغز تشخیص بدی از این رابطه ندارد که مثالی واضح در مورد میزان توانمندی مواد شیمیایی مغز می باشد.
نظریه شخصیت اعتیاد آور
برخی از دانشمندان اصطلاح «نظریه شخصیت اعتیاد آور» را ابداع کرده اند. این نظریه از این فرض حمایت می کند که بسته به عواملی مانند ژنتیک و ساختار بیوشیمیایی، احتمال اعتیاد به مواد مخدر و الکل در برخی از انواع شخصیتی بیشتر از برخی دیگر است. با این حال، سایر محققان پیشنهاد میکنند که عواملی مانند قرار گرفتن زودهنگام در معرض مواد غیرقانونی، حمایت خانوادگی و وضعیت اجتماعی-اقتصادی بر احتمال معتاد شدن فرد تأثیر می گذارد.
مسائل مربوط به سلامت روان نیز با خطر بالاتر اعتیاد مطابقت دارد. تحقیقات نشان می دهد که افراد مبتلا به بیماریهای روان بیش از سایرین به سراغ مصرف مواد تغییردهنده ذهن می روند. برخی از محققان بر این باورند که افراد مبتلا به بیماریهای روانی، مانند اسکیزوفرنی یا اختلال کم توجهی- بیش فعالی، با احتمال زیاد و بمنظور «خوددرمانی» اختلال خود به سراغ داروهای غیرمجاز می روند.
سایر بیماری های روانی / رفتاری
بیماریهای روانی و رفتاری متنوعی با اختلال در تنظیم دوپامین مرتبط هستند.
اسکیزوفرنی
دوپامین، در اختلال روانپزشکی اسکیزوفرنی نقش دارد. سایر انتقال دهنده های عصبی، از جمله GABA و گلوتامات، نیز مهم می باشند.
داروهای ضد روان پریشی قدیمی سبب عدم عملکرد دوپامین در مغز می شوند و حقیقت این است که این داروها اغلب سبب کاهش علائم اسکیزوفرنی می شوند که دلیل آن تغییر در سطح دوپامین است. با این حال، برخی از داروهای ضد روان پریشی جدیدتر نیز علائم اسکیزوفرنی را بدون تأثیر بر دوپامین کاهش می دهند.
علائم اولیه اسکیزوفرنی عبارتند از:
- روان پریشی (درک تغییر یافته از واقعیت)
- هذیان
- توهم گفتار
- رفتار و گفتار سازمان نیافته
اختلال افسردگی عمده (افسردگی بالینی)
کم فعالیتی دوپامین در برخی از علائم افسردگی عمده، از جمله بی علاقگی و انگیزه دخیل است. اعتقاد بر این است که انتقال دهنده های عصبی سروتونین و نوراپی نفرین نیز در افسردگی بالینی دخیل هستند و معمولا این دو انتقال دهنده عصبی به جای دوپامین مورد هدف داروهای ضد افسردگی قرار می گیرند.
اختلال دو قطبی
فعالیت کم و زیاد دوپامین در اختلال دو قطبی دخیل است ،توضیح احتمالی دو مرحله بیماری ارائه می گردد: شیدایی (افزایش شدید) و افسردگی (افت شدید).
بالا رفتن گیرنده های دوپامین و شبکه فرآیند پاداش بیش فعال ، زمینه ساز مرحله شیدایی این بیماری می باشد. در ضمن، کاهش سطح ماده ای به نام ناقل دوپامین به کاهش عملکرد دوپامین و افسردگی کمک می کند. مشکل کلی مربوط به تنظیم انتقال دهنده های عصبی و نه صرفاً بالا یا پایین بودن دوپامین می باشد.
گاهی اوقات علائم خاصی از اختلال دوقطبی با داروهای ضد روان پریشی درمان می شود که سبب کاهش فعالیت دوپامین می شوند.
کنترل اختلال دوقطبی
اختلال کم توجهی بیش فعالی (ADHD)
ADHD شامل مشکلات مربوط به توجه، حافظه کاری، تکانشگری و رفتار بیش فعال است. اعتقاد بر این است که این اختلال شامل فعالیت کم دوپامین است که احتمالاً به دلیل جهش های ژنتیکی خاصی است که بر دوپامین تأثیر می گذارد.
غالبا، ADHD با داروهای افسردگی که سبب افزایش تولید دوپامین در مغز می گردند،درمان می شوندو یا این داروها با کند کردن فرآیندهای خاص، دوپامین بیشتری را در دسترس نورون ها قرار می دهند.
اختلال وسواس اجباری (OCD)
اعتقاد بر این است که دوپامین، همراه با سروتونین و گلوتامات، سبب بی نظمی در اختلال اضطراب OCD می شوند. در OCD، افراد دچار وسواس (افکار یا تصاویر مزاحمی که سبب تحریک پریشانی عاطفی قابل توجه می شوند) و اجبار (رفتاری که شخص برای کاهش وسواس ناراحت کننده انجام می دهد) می شوند.
اختلال OCD مرتبط با کاهش فعالیت گیرنده دوپامین و همچنین افزایش فعالیت دوپامین در برخی از نواحی مغز می باشد. اکثر درمان های دارویی OCD شامل داروهای ضد افسردگی هستند که عملکرد سروتونین را تغییر می دهند اما تغییری در سطح دوپامین ندارند.
اختلال پرخوری (BED)
BED به پرخوری مکرر و سریع مقادیر زیادی غذا همراه با احساس عدم کنترل و تجربه شرم، پریشانی یا گناه اطلاق می شود. اختلال در تنظیم دوپامین از جمله علت شرح بیولوژیکی بروز این وضعیت پیشنهاد شده است زیرا شامل کنترل تکانه و مراکز پاداش مغز است.
برخی از داروهای خاصی که بر عملکرد دوپامین تأثیر می گذارد، گاهی اوقات برای درمان BED استفاده می شوند.
اختلالات حرکتی
نقش دوپامین در قشر حرکتی مغز جهت انجام حرکات صاف و کنترل شده برای عضلات حائز اهمیت است. فعالیت ناکافی دوپامین در این ناحیه به شرایط متنوعی مربوط می شود.
بیماری پارکینسون
در بیماری پارکینسون، نورونهای تولید کننده دوپامین ، تحلیل میروند و منجر به کمبود مزمن دوپامین میشوند.
علائم این بیماری عبارتند از:
- لرزش
- سفتی
- مشکل در راه رفتن
- مشکلات تعادل
- مشکلات گفتار و بلع
- کاهش حالات چهره
پارکینسون ، بیماری پیشروندهای است که با گذشت زمان بدتر می شود. در درجه اول با داروهایی که در بدن به دوپامین تبدیل می شوند، درمان می شوند به این نحو که این داروها یا سطح دوپامین را افزایش می دهند یا اثرات دوپامین را تقلید می کنند.
بیماری هانتینگتون
بیماری هانتینگتون ، بیماری ژنتیکی پیشرونده است که هم علائم حرکتی و هم غیرحرکتی را شامل می شود. این بیماری به دلیل زوال ناحیه ای از مغز به نام جسم مخطط است که بخش مهمی از سیستم حرکتی و پاداش است.
از جمله علائم هانتینگتون عبارتند از:
- تشنج (نوعی حرکت غیرقابل کنترل)
- مشکلات شناختی
- هماهنگی ضعیف
- نوسانات خلقی
- مشکلاتی در صحبت کردن و بلع
در اواخر بیماری، افراد بطور کامل توانایی راه رفتن و صحبت کردن خود را از دست میدهند. بیماری هانتینگتون شامل علائمی نیز می باشد که در اختلالات روانپزشکی مرتبط با فعالیت بیش از حد دوپامین از جمله روان پریشی، پرخاشگری و تکانشگری دیده می شود. این علائم گاهی با داروهای ضد روان پریشی غیر معمول درمان می شوند.
سندرم پای بی قرار (RLS)
RLS ، اختلالی حرکتی است که در برگیرنده احساسات عجیب و حرکات غیرارادی پا در هنگام خواب یا در زمان استراحت است. این حرکات شما را از خواب عمیق و کافی باز می دارند و حتی پس از مدت زمانی که به اندازه کافی در رختخواب بودید، بی خواب می شوید.
چند ناحیه از مغز افراد مبتلا به RLS، دچار کمبود آهن است. علاوه بر این، سطوح غیر طبیعی دوپامین موجود در مغز نیز تحت ملاحظه واقع شده است. رابطه بین کمبود آهن و اختلال در تنظیم سطوح دوپامین هنوز مشخص نشده است.
برخی تحقیقات نشان میدهند که ژنتیک و ناهنجاریهای هورمونی، نقش مهمی در این بیماری دارند. بسیاری از داروهای مورد استفاده برای درمان RIS در درمان بیماری پارکینسون نیز استفاده میشوند.
سندرمهای حساسیت مرکزی
سندرمهای حساسیت مرکزی شامل گروهی از شرایط مرتبط با حساسیت بیش از حد سیستم عصبی مرکزی است که میتواند شامل اختلال در تنظیم دوپامین و سایر انتقالدهندههای عصبی باشد. این شرایط باعث واکنش های غیر طبیعی به محرک ها می شوند.
فیبرومیالژیا
فیبرومیالژیا شامل حساسیت مفرط به سیگنالهای درد، نور، سر و صدا، عطرها، دما و گاهی اوقات برخی غذاها می باشد. تحقیقات بعمل آمده ارتباط با فعالیت کم دوپامین را نشان می دهند.
علائم فیبرومیالژیا که با کمبود دوپامین مرتبط میباشند عبارتند از:
- اسپاسم عضلانی
- اختلال عملکرد شناختی
- سندرم پاهای بی قرار
- مشکلات خواب
- اضطراب
- افسردگی
- نوسانات خلقی
- مشکلات بلع
معمولاً ،فیبرومیالژیا با داروهایی که مستقیماً بر دوپامین تأثیر می گذارند درمان نمی شود، زیرا در درمان این اختلال به سروتونین و نوراپی نفرین بیشتر تمرکز شده است.
انسفالومیلیت میالژیک (ME/CFS)
مدتها قبل ME سندرم خستگی مزمن (CFS) نامیده می شد و کلمه اختصاری این اختلال به صورت ME/CFS یا CFS/ME ترکیب شدند.
این اختلال، بیماری التهابی عصبی است که شامل فعالیت کم دوپامین، سروتونین و نوراپی نفرین است. از جمله ویژگیهای این اختلال، خستگی شدید به علاوه حساسیت شدید به فعالیت و عوامل محیطی (مانند سر و صدا، گرما، مواد شیمیایی) می باشد.
علائم ME/CFS که ممکن است با فعالیت کم دوپامین مرتبط باشد عبارتند از:
- اختلال عملکرد شناختی
- مشکلات خواب
- اضطراب.
- افسردگی
- نوسانات خلقی
غالبا در درمان ME / CFS ، انتقال دهنده های عصبی غیر از دوپامین مورد هدف قرار می گیرند. با این حال، گاهی اوقات داروی ADHD به نام متیل فنیدیت بدون نشخه برای این بیماری تجویز میشود و سطح دوپامین را افزایش میدهد.
داروهای تأثیرگذاربر میزان دوپامین
دسته داروهای متنوعی برای درمان بیماریهای مربوط به اختلال در تنظیم دوپامین (Dopamine) استفاده میشوند.
آگونیست های دوپامین
آگونیست های دوپامین، سطوح یا عملکرد دوپامین را افزایش می دهند و برای درمان بیماری پارکینسون و RLS استفاده می شوند.
مثالها عبارتند از:
- میراپکس (پرامیپکسول)
- ریکویپ(روپینیرول)
- نئوپرو (پچ روتیگوتین)
داروهای معمولی ضد روان پریشی
این نوع داروها با مسدود کردن گیرنده کلیدی دوپامین، سبب کاهش فعالیت دوپامین در مغز می شوند. این داروها در درمان اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی نیز استفاده می شوند.
مثالهایی از این داروها عبارتند از :
- تورازین (کلرپرومازین)
- ناوان (تیوتیکسن)
- هالدول (هالوپریدول)
داروهای ضد روان پریشی غیر رایج یا آتیپیک
داروهای ضد روان پریشی آتیپیک داروهای جدیدتری هستند که همانند داروهای ضد روان پریشی معمولی،سبب کاهش فعالیت دوپامین می شوند و سروتونین را نیز تحت تأثیر قرار میدهند. این داروها همانند داروهای معمولی قدیمی عمل می کنند، اما عوارض جانبی کمتری دارند.
مثالهایی از این داروها عبارتند از :
– ابیلیفای (آریپیپرازول)
– سروکوئل(کوئتیاپین)
– کلوزاریل (کلوزاپین)
ثبت ديدگاه