علائم PMS چیست؟ راهنمای کامل سندرم پیش از قاعدگی

سندرم پیش از قاعدگی یا PMS چیست؟ سندرم پیش از قاعدگی (PMS) سبب وقوع علائم فیزیکی، احساسی یا رفتاری در روزهای قبل از قاعدگی می شود.

  علائم فیزیکی سندرم پیش از قاعدگی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تورم و حساس شدن سینه‌ها
• نفخ
• احتباس مایعات
• یبوست یا اسهال
• سردرد و میگرن
• تغییرات در اشتها
• آکنه
• درد عضلانی و مفاصل
• بی‌حالی و خستگی

علائم احساسی و رفتاری PMS ممکن است شامل:

• افسردگی
• اضطراب و تنش
• بیخوابی یا پرخوابی
• تغییر در علاقه و میل جنسی
• تحریک پذیری
• خصومت و طغیان خشم
• نوسانات خلقی
• دشواری در تمرکز
• گریه ناگهانی
• کناره گیری اجتماعی

برای مشاوره افسردگی به این لینک مراجعه کنید

علائم اختلال نارسایی پیش از قاعدگی یا PMS

 اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMDD) ، وضعیت روانی خاصی است که قبل از قاعدگی، با علائمی چون افسردگی شدید،حساسیت و تنش مشخص می شود.  برای اینکه پزشک تشخیص PMDD را تایید کند، زن باید در هفته آخر مرحله قبل از قاعدگی علائم داشته باشد و ظرف چند روز پس از شروع قاعدگی بهبود یابد.

  پنج یا بیش از پنج مورد از علائم زیر رخ می دهد:

• نوسانات خلقی که با دوره‌های اشک‌ریزی مشخص می‌شود
• تحریک‌پذیری، عصبانیت یا درگیری‌های بین فردی
• افزایش حساسیت به طرد
• خلق افسرده یا احساس ناامیدی
• احساس تنش یا اضطراب
• بی‌علاقگی به فعالیت‌ها و روابط روزمره
• مشکل در تمرکز
• خستگی یا انرژی کم
• میل به غذا یا پرخوری
• زیاد خوابیدن یا خیلی کم خوابیدن
• احساس گیجی یا خارج از کنترل بودن
• علائم فیزیکی مانند تورم یا حساسیت سینه ها، درد مفاصل یا عضلات، نفخ یا افزایش وزن

 سایر اختلالات قاعدگی شامل قاعدگی دردناک،  الیگومنوره، آمنوره و منوراژی.

 سندرم پیش از قاعدگی (PMS)

 سندرم پیش از قاعدگی (PMS) مجموعه ای از علائم احساسی و جسمی است که معمولاً تا 5 روز قبل از شروع چرخه قاعدگی ماهانه رخ می دهد.

دوره قاعدگی و عملکرد اندام های تناسلی زنانه توسط چندین هورمون ترشح شده در هیپوتالاموس (GnRH)، غده هیپوفیز (FSH و LH) و تخمدان ها (استروژن و پروژسترون) کنترل می شود.

دوره قاعدگی به طور متوسط ​​28 روز طول می کشد، اگرچه طول چرخه ممکن است از 21 تا 34 روز متغیر باشد و همچنان طبیعی در نظر گرفته شود.  هنگامی که زن به 40 سالگی خود می رسد این چرخه طولانی تر می شود و در 49 سالگی به طور متوسط ​​به 31 روز می رسد.

 تخمک گذاری زمانی است که تخمک از تخمدان زن آزاد می شود، که در اواسط چرخه قاعدگی، حدود روز 14 (در یک چرخه 28 روزه) اتفاق می افتد.چرخه قاعدگی با تغییرات هورمونی همراه است و دارای دو مرحله اصلی است که قبل و بعد از تخمک گذاری هستند:

• فاز فولیکولی (تکثیری)، که از روز اول (زمانی که خونریزی قاعدگی شروع می شود) تا روز 13 رخ می دهد. در ابتدای فاز فولیکولی، در دوران قاعدگی پوشش داخلی رحم (به نام آندومتر) می شکند و خون جاری می شود. سپس اندومتر در بقیه فاز فولیکولی رشد می کند. هورمون هیپوفیز به نام هورمون محرک فولیکول (FSH) بلوغ فولیکول ها در تخمدان را تحریک می کند.
• فاز لوتئال (ترشحی) از روزهای 15 تا 28 رخ می دهد. در طی این مرحله، فولیکولی که تخمک را آزاد می کند جسم ی را تشکیل می دهد، ساختاری که به افزایش سطح پروژسترون برای بارداری کمک می کند و در صورت عدم لقاح تخریب می شود.

PMS با مرحله لوتئال چرخه قاعدگی، پس از تخمک گذاری همراه است.  سطح استروژن و پروژسترون در قسمت اول فاز لوتئال افزایش می یابد تا به آماده سازی پوشش آندومتر رحم برای جنین کمک کند.

 اگر لقاح (حاملگی) اتفاق نیفتد، سطح این هورمون ها در قسمت آخر مرحله لوتئال کاهش می یابد و پوشش داخلی و تخمک بارور نشده از طریق قاعدگی در ابتدای فاز فولیکولی ریخته می شود. سطوح سایر انواع هورمون ها نیز در طول چرخه قاعدگی افزایش و کاهش می یابد.

  اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMS)

 اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMDD) وضعیتی است که با علائم افسردگی شدید، تحریک پذیری و تنش قبل از قاعدگی مشخص می شود. علائم PMDD مشابه علائم PMS است، اما به طور کلی شدیدتر و ناتوان کننده تر هستند. مانند PMS، علائم PMDD در مرحله لوتئال در هفته قبل از شروع خونریزی قاعدگی رخ می دهد.  معمولاً، علائم ظرف چند روز پس از شروع پریود بهبود می یابند.

 چرخه قاعدگی معمولی

مراحل قاعدگی

 تعداد روزهای معمولی

فعالیت هورمونی

مرحله فولیکولی (پرولیفراتیو)

روزهای 1 تا 6: شروع قاعدگی تا پایان جریان خون.

 استروژن و پروژسترون از پایین ترین سطح خود شروع می شود.

 سطوح هورمون محرک فولیکول (FSH) برای تحریک بلوغ فولیکول ها افزایش می یابد. تخمدان ها شروع به تولید استروژن می کنند و سطح آن افزایش می یابد، در حالی که پروژسترون  در سطح پایین می ماند.

 روزهای 7 تا 13 چرخه: آندومتر (پوشش داخلی رحم) ضخیم می شود تا برای لانه گزینی تخمک آماده شود.

تخمک گذاری

 روز 14 چرخه:

 افزایش هورمون لوتئینه کننده (LH). بزرگترین فولیکول می ترکد و تخمک را در لوله فالوپ آزاد می کند.

 فاز لوتئال ( ترشحی ) که به عنوان فاز قبل از قاعدگی نیز شناخته می شود .

روزهای 15 تا 28 دوره :

فولیکول پاره شده به جسم زردی تبدیل می شود که پروژسترون تولید می کند. پروژسترون و استروژن سبب تحریک پوشش رگ های خونی می شود تا کاشت تخمک را آماده نماید.

  در صورت لقاح:

تخمک بارور شده به پتویی از رگ های خونی متصل می شود که مواد مغذی را برای جفت در حال رشد تامین می کند. جسم زرد به تولید استروژن و پروژسترون ادامه می دهد.

 اگر لقاح اتفاق نیفتد:

 جسم زرد بدتر می شود. سطوح استروژن و پروژسترون کاهش می یابد. پوشش رگ خونی جدا می شود و قاعدگی شروع می شود.

 علل PMS چیست؟

پزشکان دقیقاً نمی دانند چه چیزی باعث PMS می شود. نوسانات واقع در هورمون های تناسلی زنانه (پروژسترون یا استروژن) و مواد شیمیایی مغز، نقشی را  ایفا می کنند، اگرچه اهمیت دقیق آنها نامشخص است. به نظر می رسد سطوح هورمونی در زنان، چه مبتلا به PMS باشند چه نباشند، یکسان است.  این امکان وجود دارد که زنان مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی به نوعی نسبت به سطوح متغیر هورمون ها، حساس تر باشند.

 سیستم هیپوتالاموس – هیپوفیز – آدرنال

 اختلالات سیستم هیپوتالاموس – هیپوفیز – آدرنال (HPA) ممکن است با PMS و اختلال دیسفوریک قبل از قاعدگی (PMDD) درگیر باشد. سیستم HPA ،تولید مثل، اشتها و احساس خوب بودن را کنترل می کند و همچنین در تنظیم پاسخ استرس نقش دارد. تعدادی از هورمون‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی (پیام‌رسان‌های شیمیایی در مغز) نقش‌های مرتبط مهم و پیچیده‌ای را در فعالیت سیستم HPA ایفا می‌کنند:

• هورمون‌های تولید مثل. دو هورمون مهم زنانه، پروژسترون و استروژن در دوران قبل از قاعدگی در بالاترین سطح خود هستند. سندرم پیش از قاعدگی ،رابطه جدی تری با پاسخ غیر طبیعی به پروژسترون نسبت به استروژن دارد.
• انتقال دهنده های عصبی. هر هورمونی در تنظیم دو انتقال دهنده عصبی، سروتونین و گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA) نقش دارد. مواد شیمیایی مغز دارای خواصی هستند که از علائم PMS محافظت می کنند. سروتونین به تنظیم خلق و خو و رفتار کمک می کند. GABA  بر آرامش و اضطراب تأثیر دارد.
• هورمون های استرس. هورمون های استرس شامل کورتیزول و نوراپی نفرین هستند. در حالی که تغییرات هورمونی و شیمیایی مغز قطعاً نقش دارند، دقیقاً مشخص نیست که چگونه آنها باعث PMS یا PMDD می شوند. نوسانات چرخه ای برخی از این هورمون ها، و نه بالا یا پایین بودن سطح آنها، ممکن است از عوامل مهم مشکلات پیش از قاعدگی باشد.

 عوامل خطر PMS چیست؟

 بسیاری از زنان سنین باروری ،دچار برخی از علائم عاطفی و جسمی سندرم پیش از قاعدگی (PMS) می شوند.  درصد کمی از زنان، علائم بسیار شدید، به ویژه اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMDD) را گزارش می کنند. تعدادی از عوامل ، زنان را در معرض خطر بیشتر PMS قرار می دهد.

سن

سندرم پیش از قاعدگی در زنانی که در اواخر دهه 20 تا اوایل دهه 40 زندگی می کنند، بیشتر اتفاق می افتد. معمولا، علائم زمانی شروع می شود که زنان در اواسط بیست سالگی باشند.  سندرم پیش از قاعدگی و سایر مشکلات قاعدگی در زمان یائسگی زمانی پایان می یابد که زن دوره های قاعدگی خود را متوقف کند.

 سابقه خانوادگی

 زنی که مادرش سندرم پیش از قاعدگی داشته است بیشتر احتمال دارد که خودش به PMS مبتلا شود.  شواهد محدودی وجود دارد که نشان می دهد جزء ژنتیکی نیز برای PMDD وجود دارد.

سابقه بارداری

 برخی از مطالعات نشان داده اند که بارداری کاذب ( هرگز زایمان نکرده است ) با PMS مرتبط است.

 عوامل روانشناختی PMS چیست؟

 زنان مبتلا به اختلالات خلقی یا اضطرابی گذشته یا فعلی، از جمله افسردگی، در معرض خطر PMS و PMDD می باشند. سابقه افسردگی پس از زایمان مانند سابقه سوء مصرف الکل، عامل خطر است.

  عوامل سبک زندگی سندرم پیش از قاعدگی چیست؟

 عادات غذایی ضعیف ممکن است به PMS کمک کند. مشکلات غذایی مرتبط با PMS عبارتند از:

• عدم دریافت کافی مواد معدنی و ویتامین در رژیم غذایی. کمبود کلسیم و ویتامین ب (تیامین، ریبوفلاوین) با PMS مرتبط باشد.
• خوردن بیش از حد غذای شور. باعث نفخ و احتباس مایعات میشود.
• نوشیدن الکل زیاد و نوشیدنی های کافئین دار زیاد. الکل، علائم PMS را بدتر می کند و خطر گرفتگی طولانی مدت (دیسمنوره) را در طول قاعدگی افزایش میدهد.
• استرس، سبب PMS نمی شود، اما ممکن است علائم را بدتر کند. ورزش به کاهش استرس و افزایش سطح انرژی کمک می کند.

 عوارض سندرم پیش از قاعدگی چیست؟

 خطر افسردگی عمده

 افسردگی و PMS اغلب با هم منطبق هستند و در برخی موارد به دلیل عوامل مشترک می باشد.  برخی از مطالعات نشان می دهد که PMDD ، خطر ابتلا به افسردگی را پس از زایمان (پس از زایمان) یا در دوران گذار به یائسگی (پیش یائسگی) افزایش می دهد.

بزرگنمایی سایر شرایط پزشکی

 تعدادی از شرایط در طول دوره قبل از قاعدگی یا دوره قاعدگی بدتر می شود، پدیده ای که گاهی اوقات به عنوان بزرگنمایی قاعدگی شناخته می شود.

 میگرن

 حدود نیمی از زنان مبتلا به میگرن، ارتباطی با قاعدگی را معمولاً در روزهای اول قبل یا بعد از شروع قاعدگی گزارش می دهند.در مقایسه با میگرن هایی که در زمان های دیگر ماه رخ می دهد، میگرن قاعدگی اغلب شدیدتر، طولانی تر است.

 حملات آسم

آسم، اغلب در طول دوره قبل از قاعدگی افزایش یا بدتر می شود.

سایر اختلالات سندرم پیش از قاعدگی یا PMS چیست؟

 بسیاری از بیماری های مزمن دیگر ممکن است در مرحله قبل از قاعدگی تشدید شوند، از جمله صرع و سایر اختلالات تشنجی، مولتیپل اسکلروزیس، لوپوس اریتماتوز سیستمیک، سندرم روده تحریک پذیر و بیماری های التهابی روده مانند کرون و کولیت زخمی.

نشانه های PMS

 PMS ،مجموعه ای از علائم فیزیکی، احساسی و رفتاری است که در آخرین هفته مرحله لوتئال (1 تا 2 هفته قبل از قاعدگی) رخ می دهد.  معمولاً ،علائم از 5 روز قبل از شروع قاعدگی شروع می شود و در عرض 4 روز پس از شروع خونریزی از بین می رود. علائم، حداقل تا روز 13 این دوره، دوباره شروع نمی شود.

  پس از بروز علائم، تا زمان یائسگی نسبتاً ثابت باقی می‌مانند، اگرچه  از چرخه‌ای به چرخه دیگر متفاوت می باشند.

 علائم فیزیکی سندرم پیش از قاعدگی

• احتباس مایعات که می تواند باعث نفخ شکم و افزایش وزن شود
• ورم و حساس شدن سینه ها
• افزایش اشتها، اغلب با هوس های غذایی خاص (به ویژه نمک و شکر)
• مشکلات گوارشی (گرفتگی معده، اسهال و یبوست
• مشکلات پوستی (آکنه)
• سردرد و میگرن (میگرن ، شدت علائم PMS را افزایش می دهد)
• درد یا ناراحتی های عضلانی و مفاصل
• بی حالی، خستگی و کمبود انرژی
• علائم احساسی و رفتاری
• افسردگی
• اضطراب و تنش
• بی خوابی یا پرخوابی
• بی علاقگی و میل جنسی (اگرچه برخی از زنان علاقه خود را از دست می دهند، برخی دیگر میل شدید دارند)
• تحریک پذیری
• خصومت و طغیان خشم
• نوسانات خلقی
• کناره گیری اجتماعی
• گریه ناگهانی
• تمرکز ضعیف

 اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMDD)

 انجمن روانپزشکی آمریکا، معیارهای خاصی دارد که اختلال نارسایی پیش از قاعدگی (PMDD) را تعریف می کند. PMDD وضعیتی است که با افسردگی شدید، تحریک پذیری و تنش قبل از قاعدگی مشخص می شود.  PMDD دارای ویژگی های هر دو اختلال اضطراب و افسردگی است.

معیارهای تشخیصی PMDD

علائم باید در هفته آخر مرحله قبل از قاعدگی (لوتئال) در اکثر سیکل های قاعدگی رخ دهند. آنها باید ظرف چند روز پس از شروع پریود بهبود یابند. علائم باید تا پایان اولین هفته قاعدگی از بین برود و باید به طور قابل توجهی در کار یا عملکرد اجتماعی تداخل داشته باشند.  همچنین، علائم باید به وضوح مربوط به چرخه قاعدگی باشد و فقط مربوط به اختلال زمینه ای دیگر نباشد.

 پنج یا بیش از پنج نشانه زیر باید رخ دهد:

• نوسانات خلقی که با دوره های گریه مشخص می شود
• تحریک پذیری، عصبانیت، درگیری های بین فردی
• افزایش حساسیت به طرد شدن
• خلق افسرده یا احساس ناامیدی
• احساس تنش یا اضطراب
• بی علاقگی به فعالیت ها و روابط روزانه
• عدم تمرکز
• خستگی یا انرژی پایین
• میل به غذا یا پرخوری
• مشکلات خواب (کم یا زیاد خوابیدن)
• احساس فروروی در فکر یا عدم کنترل خویش
• علائم فیزیکی مانند تورم یا حساس شدن سینه ها، درد مفاصل یا عضلانی، نفخ، یا افزایش وزن.

  تشخیص سندرم پیش از قاعدگی یا PMS

 پزشک در مورد علائم شما می پرسد و ممکن است از شما بخواهد پرسشنامه ای را پر کنید.  بهترین روش تعیین الگوهای سندرم پیش از قاعدگی این است که علائم خود را در دفترچه خاطرات شخصی به مدت 2 تا 3 ماه یادداشت کنید:

• علائم را به جسمی (نفخ، سردرد، افزایش وزن، درد و ناراحتی، حساسیت سینه، خستگی و کمبود انرژی) و عاطفی و روانی (افسردگی، خشم، و تغییرات در میل جنسی) تقسیم کنید.

توجه: دردهای قاعدگی بخشی از PMS نیستند.

• ثبت علائم را از روز اول سیکل شروع کنید، یعنی روزی که خونریزی شروع می شود.
• حتما علائم روزانه خود را در هر دسته ثبت کنید که ابزار تشخیصی مهمی است. ثبت سوابق به شما کمک می کند تا بفهمید که چگونه شرایط یا فعالیت های خاص ممکن است اثرات PMS را افزایش یا کاهش دهد.
• شدت علائم را با استفاده از شاخص 1 تا 4 ثبت کنید که 1 بدون علامت و 4 شدیدترین است.
• هر گونه داروی مصرف شده یا رویدادهایی که به واکنش های عاطفی یا فیزیکی کمک می کنند را مطرح کنید.

  رد کردن سایر بیماریها

 اگر علائم به طور مداوم پس از شروع قاعدگی برطرف شود، به احتمال زیاد ناشی از نوسانات هورمونی است.  اگر ادامه داشته باشند یا به نظر نمی رسد که با یک چرخه منظم مرتبط باشند، بیماریهای دیگری باعث بروزشان شده است. از جمله شرایط احتمالی که برخی از علائم PMS را تقلید می کنند عبارتند از:

• اختلالات روانی (افسردگی یا اضطرابی که ادامه می یابد نشان دهنده اختلالات خلقی جدی است که با PMS ارتباطی ندارد)
• اختلالات خوردن
• کم خونی
• اختلالات تیروئید
• دیابت
• آندومتریوز
• سندرم خستگی مزمن
• عوارض جانبی داروهای ضد بارداری خوراکی
• علائم یائسگی در زنان بالای 40 سال (این موارد می تواند شامل حساسیت سینه ها، سردردها، اختلالات خواب و نوسانات خلقی باشد)

 درمان PMS

در اکثر زنان، علائم PMS با تغییر شیوه زندگی (تغییر غذا، ورزش و احتمالاً ویتامین B-6 و مکمل های کلسیم) کاهش می یابد.

زنان مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی شدیدتر که علائم آنها با تغییر سبک زندگی کمکی نکرده است، باید گزینه های درمان دارویی را با پزشک خود در میان بگذارند. داروهای PMS عبارتند از:

• داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) برای کمک به کاهش درد.
• دیورتیک ها برای کاهش احتباس مایعات
• قرص های ضد بارداری برای کمک به بهبود علائم، مانند درد سینه، نفخ و آکنه.
• قرص های ضد بارداری با دوز مداوم می توانند دوره های قاعدگی را کاهش داده یا از بین ببرند. داروهای افسردگی PMDD و PMS شدید. فلوکستین (سارافم، پروزاک، ژنریک)، سرترالین (زولوفت، ژنریک) و پاروکستین (پاکسیل، ژنریک) برای درمان PMDD تایید شده اند.
• داروهای ضد اضطراب برای اضطراب شدید مرتبط با PMS.
• روان درمانی شناختی رفتاری ، جایگزین مناسبی برای داروهای ضد افسردگی برخی از زنان می باشد.

تغییرات سبک زندگی جهت کنترل PMS

 سبک زندگی سالم، از جمله ورزش منظم و رژیم غذایی سالم، اولین گام در جهت کنترل PMS است.  در بسیاری از زنان با علائم خفیف، رویکردهای سبک زندگی برای کنترل علائم، کافی است.

فاکتورهای رژیمی

 زنان باید از دستورالعمل های کلی رژیم غذایی سالم پیروی کنند. این دستورالعمل ها شامل خوردن مقدار زیادی غلات کامل و میوه ها و سبزیجات تازه و پرهیز از چربی های اشباع شده و غذاهای ناسالم تجاری است. تنظیم رژیم غذایی که حدود 14 روز قبل از پریود شروع می شود ممکن است به کنترل علائم قبل از قاعدگی کمک کند:

• مایعات فراوان بنوشید (آب بهترین نوشیدنی است) تا به کاهش نفخ، احتباس مایعات و سایر علائم،کمک نماید.
• از نوشیدنی های شیرین مانند نوشابه های گازدار و نوشیدنی های کافئین دار خودداری کنید.
• از الکل و کافئین خودداری کنید یا آن را محدود کنید.
• وعده های غذایی کوچک و مکرر بخورید و بین میان وعده ها بیش از 3 ساعت فاصله نداشته باشد و از پرخوری خودداری کنید. خوردن بیش از حد غذاهای غنی از قند یا نمک ممکن است برخی از علائم PMS از جمله احتباس آب و خلق و خوی منفی را بدتر کند. حتما مصرف سدیم (نمک) خود را محدود کنید.
• غذاهای پر فیبر مانند میوه ها، سبزیجات و غلات کامل را انتخاب کنید. غذاهای غنی از کلسیم مانند محصولات لبنی کم چرب نیز انتخاب خوبی هستند.

 ویتامین ها و مواد معدنی

برخی شواهد نشان می دهد که کلسیم و سایر مواد معدنی و ویتامین ها ممکن است به علائم PMS کمک کنند.

کلسیم

 کلسیم ،بیشترین شواهد را به عنوان درمان رژیمی موثر برای PMS دارد. مصرف رژیم غذایی توصیه شده برای زنان 1000 میلی گرم در روز در سنین 19 تا 50 سال و 1200 میلی گرم در روز بعد از 50 سالگی است. غذاهای غنی از کلسیم شامل محصولات لبنی، سبزیجات سبز تیره، آجیل، غلات، لوبیا و ماهی آزاد و ساردین کنسرو شده است. منابع غذایی، بیشترین ارزش غذایی را دارند، اما مکمل ها برای زنان خاصی مفید می باشند.

  ویتامین B6

 شواهد بالینی محدود نشان می دهد که ویتامین B6 به کاهش علائم PMS کمک می کند. مصرف روزانه توصیه شده برای زنان بالغ قبل از 50 سالگی، 1.3 میلی گرم در روز و بعد از 50 سالگی 1.5 میلی گرم در روز است.  دوزهای بسیار بالا در دوره های طولانی باعث آسیب عصبی با علائم بی حسی در پاها و دست ها می شود.

  منابع غذایی B6 شامل گوشت، ماهی روغنی، مرغ، غلات کامل، غلات غنی شده خشک، سویا، آووکادو، سیب زمینی پخته شده با پوست، هندوانه، چنار، موز، بادام زمینی و مخمر آبجو است

سایر ویتامینهای ب

سایر ویتامینهای ب  که در PMS نقش دارند عبارتند از ریبوفلاوین (B2)، نیاسین (B3) و فولات (اسید فولیک). منابع غذایی این ویتامین ها عبارتند از:

• ریبوفلاوین. لبنیات، سبزیجات برگ سبز، جگر، گوجه فرنگی، قارچ، بادام.
• نیاسین. محصولات لبنی، مرغ، گوشت گاو (به ویژه جگر)، ماهی تن، ماهی قزل آلا، آجیل، قارچ، سبزیجات برگ دار، غلات کامل، آووکادو، گوجه فرنگی، کلم بروکلی، مارچوبه.
• فولات. سبزیجات برگ سبز، مرکبات، لوبیاهای خشک و غلات، نان و پاستاهای غنی شده با فولات.

 منیزیم

اثرات منیزیم به اندازه کلسیم ثابت نشده است، اما برخی شواهد نشان می دهد که  کاهش احتباس مایعات در زنان مبتلا به PMS خفیف، مفید می باشد. علل کمبود منیزیم شامل الکل زیاد ، نمک، نوشابه و قهوه و همچنین تعریق زیاد، استرس شدید و خونریزی شدید قاعدگی اشاره کرد. منیزیم ،در مقادیر زیاد سمی می باشد و با برخی داروها در تداخل می باشد.  با پزشک خود صحبت کنید که آیا باید مکمل منیزیم مصرف کنید.

آهن

برخی از تحقیقات نشان می دهد که زنانی که از رژیم غذایی سرشار از آهن گیاهی (غیر هم) استفاده می کنند، در خطر کمتر ابتلا به علائم PMS قرار دارند. منابع غذایی آهن گیاهی شامل عدس، لوبیا، اسفناج و غلات غنی شده با آهن است. آهن گیاهی نیز به شکل مکمل موجود است، اما برای زنان مهم است که بیش از 45 میلی گرم در روز مصرف نکنند.  مقدار مصرف توصیه شده آهن در زنان بالغ  زیر 50 سال ، 18 میلی گرم در روز و 8 میلی گرم در روز بعد از این سن است.

 ورزش و کاهش استرس

ورزش، به ویژه ورزش های هوازی باعث افزایش مواد افیونی طبیعی در مغز (اندورفین ها) و بهبود خلق و خو می شود. ورزش، برای حفظ سلامت جسمانی بسیار مهم است. حتی ورزش متوسط، مانند 30 دقیقه پیاده روی روزانه، مفید است.  اگرچه یوگا ، ورزش هوازی نیست، اما تنش عضلانی را آزاد می کند، تنفس را تنظیم می کند و استرس را کاهش می دهد.  تکنیک های تمدد اعصاب از جمله مدیتیشن نیز می توانند به کاهش استرس کمک کنند.

 فعالیت بدنی با کاهش ضربان قلب، کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و کاهش میزان تحلیل استخوانی که با افزایش سن و پوکی استخوان مرتبط است به سلامت کمک می کند.  فعالیت بدنی نیز به بدن کمک می کند تا کالری ها را به طور موثرتری مصرف کند و در نتیجه به کاهش وزن و حفظ وزن کمک می کند.  همچنین می تواند سرعت متابولیسم پایه را افزایش دهد، اشتها را کاهش دهد و به کاهش چربی بدن کمک کند.

 بهبود خواب

 بسیاری از زنان مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی از مشکلات خواب رنج می برند، یا زیاد یا کم می خوابند.  دستیابی به عادات خواب بهتر ممکن است به تسکین علائم کمک می کند.

 گیاهان و مکمل ها

 به طور کلی، تولید کنندگان داروهای گیاهی و مکمل های غذایی برای فروش محصولات خود نیازی به تایید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) ندارند. درست مانند یک دارو، گیاهان و مکمل‌ها می‌توانند بر شیمی بدن تأثیر بگذارند و بنابراین ،عوارض جانبی دارند که ممکن است مضر باشند.  موارد متعددی از عوارض جانبی جدی و حتی کشنده محصولات گیاهی گزارش شده است.  همیشه قبل از استفاده از هر گونه داروهای گیاهی یا مکمل های غذایی، با پزشک خود مشورت کنید.

 تعدادی از داروهای گیاهی برای علائم PMS استفاده می شود.  مطالعات، هیچ داروی گیاهی یا مکمل غذایی موثرتری از دارونما را برای تسکین علائم PMS پیدا نکرده اند.

عصاره گیاه پنج انگشت

گیاه پنج انگشت، داروی گیاهی سنتی برای بسیاری از بیماری های زنان است. برخی مطالعات کوچک نشان داده اند که علائم PMS از جمله ناراحتی سینه مفید می باشد. با این حال، این شواهد قوی نیست.

 روغن گل مغربی

 برخی از زنان دریافتند که مصرف روغن گل مغربی به بهبود سندرم پیش از قاعدگی و علائمی مانند حساسیت سینه کمک می کند.  با این حال، چندین مطالعه دقیق هیچ فایده ای را گزارش نکرده اند.

 چای زنجبیل

چای زنجبیل، بی خطر است و ممکن است به تسکین حالت تهوع خفیف و سایر علائم جزئی PMS کمک کند.

موارد زیر ،از جمله نگرانی های ویژه برای افرادیست که از داروهای طبیعی برای PMS استفاده می کنند:

• گل راعی ( Hypericum perforatum ) .  داروی گیاهی است که به برخی از بیماران مبتلا به افسردگی خفیف تا متوسط ​​کمک می کند.  در صورت استفاده با داروهای رقیق کننده خون، خطر خونریزی را افزایش می دهد.  همچنین اثربخشی برخی داروها از جمله درمان سرطان و HIV را کاهش می دهد گل راعی سبب افزایش حساسیت به نور خورشید می نماید.
• دونگ کوای ، گیاه چینی است که برای درمان علائم قاعدگی استفاده می شود. دانگ کوای ، مدت زمان لخته شدن خون را طولانی تر می کند. افراد مبتلا به اختلالات خونریزی نباید از دونگ کوای استفاده کنند.  دونگ کوای نباید با داروهایی که از لخته شدن خون جلوگیری می کنند مانند وارفارین یا آسپرین مصرف شود.
• مکمل های ال-تریپتوفان باعث ایجاد سندرم ائوزینوفیلی-میالژی (EMS) در برخی افراد شده است. EMS اختلالی است که سطح برخی از گلبول های سفید خون را افزایش می دهد و می تواند کشنده باشد.

  داروهای سندرم پیش از قاعدگی یا PMS چیست؟

 داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID  ها)

NSAID‌ها ،پروستاگلاندین‌ها را مسدود می‌کنند، موادی که باعث التهاب می‌شوند.  NSAID ها معمولاً جزو اولین داروهایی هستند که برای تقریباً هر نوع درد جزئی توصیه می شود.

 رایج ترین NSAID هایی که برای دردهای قاعدگی (یا دیسمنوره) استفاده می شوند، ایبوپروفن بدون نسخه (ادویل، موترین، میدول و ژنریک) و ناپروکسن (Aleve، عمومی) یا مفنامیک اسید تجویزی (پوستل، ژنریک) هستند. NSAID ها زمانی بسیار مفید هستند که قبل از قاعدگی شروع شوند و تا 4 روز بعد از چرخه ادامه پیدا کنند. مصرف طولانی مدت روزانه از هر NSAID می تواند خطر خونریزی گوارشی و زخم را افزایش دهد.

  استامینوفن (تیلنول، ژنریک) جایگزین خوبی برای NSAID ها است، به ویژه زمانی که مشکلات معده، زخم یا واکنش های آلرژیک استفاده از آنها را ممنوع می کند. محصولاتی که استامینوفن را با سایر داروهایی که علائم PMS را کاهش می دهند ، مفید می باشند. مارک هایی از جمله پامپرین و پرمیسین، به عنوان داروی عمومی در دسترس هستند. چنین داروهایی معمولاً شامل دیورتیک برای کاهش احتباس مایعات و آنتی هیستامین برای تسکین تحریک پذیری بکاربرده می شوند.

 داروهای ضد افسردگی

مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIها)

SSRI ها، اولین خط درمان PMDD و علائم خلقی شدید PMS هستند.

در ایالات متحده، سه SSRI توسط FDA برای درمان PMDD تأیید شده است:

• فلوکستین (پروزاک، سارافم، ژنریک)
• سرترالین (زولوفت، ژنریک)
• پاروکستین (پاکسیل، ژنریک)

 سایر SSRIهایی که گاهی برای PMDD تجویز می شوند عبارتند از  سیتالوپرام ( سلکسا، عمومی) و اسیتالوپرام (لکسپرو، عمومی). مهارکننده بازجذب سروتونین – نوراپی نفرین (SNRI) ونلافاکسین (افکسور، عمومی) نیز در برخی مطالعات سودمند بوده است.

 به نظر می رسد SSRI ها برای تسکین افسردگی ناشی از PMS بسیار سریعتر از زمانی که برای درمان افسردگی عمده استفاده می شوند، عمل می کنند.  این داروها معمولاً با دوز مداوم (روزانه) در طول ماه یا رژیم دوز متناوب تجویز می شوند. زنان  در طول دوره 14 روزه قبل از قاعدگی مرحله لوتئال داروی ضد افسردگی با دوز متناوب را مصرف می کنند.

عوارض جانبی عمومی SSRI ها شامل تهوع، خواب آلودگی، سردرد، افزایش وزن و اختلال عملکرد جنسی می باشد. داروهای ضد افسردگی،خطر تفکر و رفتار خودکشی در بزرگسالان جوان 18 تا 24 ساله را افزایش می دهند. خطر خودکشی معمولاً در چند ماه اول درمان رخ می دهد.

داروهای ضد اضطراب

 داروهای ضد اضطراب (به نام ضد اضطراب) برای زنان مبتلا به اضطراب شدید قبل از قاعدگی که با SSRI یا سایر درمان ها برطرف نمی شود، مفید می باشد.

بنزودیازپین ها

آلپرازولام (زاناکس) داروی ضد اضطراب بنزودیازپین است که اغلب برای PMS تجویز می شود. با این حال، بنزودیازپین ها ، عوارض جانبی جدی دارند. یکی از خطرات این دارو ها ،وابستگی است که می تواند پس از مدت کوتاهی طی 3 ماه مصرف رخ دهد. مصرف آلپرازولام طی چند روز در ماه که علائم شدیدتر است و سبب کاهش خطر می شود.

عوارض جانبی رایج عبارتند از خواب آلودگی در طول روز و احساس سرگیجه.  مشکلات تنفسی نیز بدتر می شود.  بنزودیازپین ها نیز سبب افزایش اشتها ، به ویژه در غذاهای چرب می شوند. مصرف بیش از حد، بسیار جدی است، اگرچه به ندرت کشنده است.  بنزودیازپین ها در ترکیب با الکل به طور بالقوه خطرناک هستند.

 بوسپیرون

 بوسپیرون ( بوسپار، عمومی) دارویی است که برای درمان اضطراب استفاده می شود.  ممکن است به کاهش تحریک پذیری قبل از قاعدگی کمک کند. بوسپیرون برخلاف بنزودیازپین ها، اعتیادآور نیست.  همچنین به نظر می رسد که بوسپیرون نسبت به بنزودیازپین ها عوارض جانبی کمتری دارد و حتی زمانی که دارو به سرعت قطع می شود، هیچ اثری برای ترک ندارد.  عوارض جانبی رایج عبارتند از: سرگیجه، خواب آلودگی و حالت تهوع.

 درمان های هورمونی

 درمان های هورمونی برای قطع چرخه هورمونی که باعث ایجاد علائم PMS می شود، استفاده می گردد.  یکی از روش های انجام این کار از طریق مصرف قرص های ضد بارداری است.

قرص های ضد بارداری

 قرص های ضد بارداری خوراکی (OCS) حاوی ترکیبی از استروژن (معمولا استرادیول) و پروژستین (شکل مصنوعی پروژسترون) هستند.

  قرص ضد بارداری ترکیبی Yaz به طور خاص برای درمان اختلال بدشکلی پیش از قاعدگی (PMDD) تایید شده است.  قرص ضد بارداری مرتبط با نام بیاز که با ویتامین B فولات مکمل شده است نیز برای درمان PMDD تایید شده است. هر دوی این قرص ها حاوی نوع جدیدتری از پروژسترون به نام دراسپیرنون هستند.

 FDA هشدار می دهد که قرص های ضد بارداری حاوی دروسپیرنون سبب افزایش بیشتر خطر لخته شدن خون نسبت به پروژسترون لوونورژسترل موجود در سایر انواع قرص های ضد بارداری می شوند.  برخی مطالعات نشان داده اند که خطر لخته شدن خون با دروسپیرنون 3 برابر بیشتر است.

به دلیل خطر بالای لخته شدن خون، سکته مغزی و حمله قلبی، Yaz و Beyaz نباید توسط زنان بالای 35 سال یا افرادی که سیگار می‌کشند استفاده شود.  علاوه بر این یاز و بیاز نباید توسط زنان مبتلا به بیماری کلیوی، کبدی یا آدرنال استفاده شوند. دروسپیرنون مربوط به اسپیرونولاکتون است که یک دیورتیک است و می تواند سطح پتاسیم را افزایش دهد.

  برخی از زنان مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی برای کاهش یا از بین بردن پریودهای ماهانه خود از OC های طولانی مدت (با دوز مداوم) استفاده می کنند:

سیسونیک و سیسونال ها، دوره ها را حدود 3 یا 4 بار در سال کاهش می دهند. لیبرل، دوره های ماهانه را در اکثر زنان از بین می برند (برخی از زنان دچار لکه بینی می شوند). عوارض جانبی OCها عبارتند از تهوع، خونریزی ناگهانی، حساسیت پستان، سردرد (که ممکن است در افراد سیگاری یا زنان با سابقه میگرن بدتر شود) و افزایش وزن. زنانی که بالای 35 سال سن دارند و سیگار می کشند یا در معرض خطر لخته شدن خون، حمله قلبی یا سکته هستند، نباید از قرص های ضد بارداری ترکیبی استفاده کنند.  برخی از زنان، بدتر شدن علائم PMS با OCها را تجربه می کنند.

 آگونیست های GnRH

 آگونیست های هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH) (که آنالوگ نیز نامیده می شود) داروهای هورمونی قدرتمندی هستند که تخمک گذاری و در نتیجه نوسانات هورمونی را که باعث PMS می شوند را سرکوب می کنند. آنها گاهی اوقات برای علائم بسیار شدید PMS و برای بهبود حساسیت سینه، خستگی و تحریک پذیری استفاده می شوند. به نظر می رسد آنالوگ های GnRH تأثیر کمی بر افسردگی دارند.

آگونیست های GnRH شامل گوسرلین ایمپلنت (زولادکس)، تزریق ماهیانه لوپرولید (لوپرون دپو، عمومی) و اسپری بینی نافارلین (سینارل) است.

عوارض جانبی شایع (که در برخی از زنان می تواند شدید باشد) شامل علائم مشابه یائسگی مانند گرگرفتگی، تعریق شبانه، تغییر وزن و افسردگی است. شدت عوارض جانبی بسته به آگونیست خاص GnRH ،متفاوت است. مهمترین نگرانی پوکی استخوان، ناشی از کمبود استروژن است.  پزشکان توصیه می کنند که خانم ها این داروها را بیش از 6 ماه مصرف نکنند.

  دانازول

 دانازول (دانوکرین، ژنریک)، ماده مصنوعی است که شبیه هورمون های مردانه است.  این دارو عوارض جانبی بسیار شدیدی دارد و تنها در صورتی استفاده می شود که سایر درمان ها با شکست مواجه شوند.  استروژن و قاعدگی را سرکوب می کند و در دوزهای پایین برای PMS شدید و میگرن قبل از قاعدگی استفاده می شود. عوارض جانبی شامل اثرات مردانه مانند رشد موهای صورت، بم شدن صدا و آکنه است.

 دیورتیک ها برای احتباس مایعات

 دیورتیک ها داروهایی هستند که ادرار را افزایش می دهند و به دفع آب و نمک از بدن کمک می کنند.  این داروها، نفخ و حساسیت سینه در زنان مبتلا به PMS را کاهش می دهند.دیورتیک ها، عوارض جانبی قابل توجهی دارند و نباید برای علائم PMS خفیف یا متوسط ​​استفاده شوند. اسپیرونولاکتون (آلداکتون، نام عمومی) رایج ترین دیورتیک تجویز شده برای PMS است.

اسپیرونولاکتون سبب افزایش سطح پتاسیم در بدن می شود. در صورت مصرف اسپیرونولاکتون توسط زنان باید مطمئن باشند که پتاسیم اضافی مصرف نکنند و افراد مبتلا به بیماری کلیوی باید از این دارو اجتناب کنند. دیورتیک ها با تعدادی از داروهای دیگر از جمله داروهای ضد افسردگی خاص تداخل دارند.  زنانی که داروهای ادرار آور مصرف می کنند باید پزشک خود را در مورد سایر داروها یا مکمل هایی که مصرف می کنند، مطلع کنند.

  طب سوزنی

 تعداد کمی از مطالعات ،مزایای بالقوه طب سوزنی را نشان می دهند، اما با سایر درمان های استاندارد برای سندرم پیش از قاعدگی مقایسه نشده است. در نتیجه، نقش طب سوزنی در درمان سندرم، نامشخص است.